مدل جدید حاشیه سازی برای دیده شدن منت گذاری سر مردم و ایران
به گزارش دفاع شخصی، اگر هدف فقط دیده شدن است، باید گفت این تکنیک دیگر برای مردم چندان تازگی ندارد.
به گزارش دفاع شخصی به نقل از خبر آنلاین؛ ظاهراً داستان حاشیه های خواهران منصوریان قرار نیست تمام شود. هر بار که تصور می نماییم دیگر چیزی برای جنجال باقی نمانده، یک مصاحبه، یک افشاگری، یک ویدئو یا یک جمله تازه از راه می رسد تا باردیگر نام آنها را به صدر اخبار بیاورد. حالا شهربانو منصوریان در جدیدترین اظهارنظرش گفته است: «هیچ وقت دوست نداشتم بروم، اما جنگ که تمام شود می خواهم به یک کشور دیگر پناهنده شوم؛ جایی که قدرم را بدانند و بگذارند مسابقه بدهم.» واقعا مقرر است تا کجا پیش برویم؟
خواهران منصوریان حق دارند از شرایط خود ناراضی باشند، حق دارند از تصمیمات ورزشی انتقاد کنند و حتی اگر روزی تصمیم گرفتند ایران را ترک کنند، انتخاب زندگی شان به خودشان مربوط است. اما چیزی که قابل تأمل است، ادبیات منت گذارانه ای است که گویی مردم ایران باید بابت حضور آنها در این کشور و فعالیت ورزشی شان پاسخگو باشند.
اما کمی انصاف بد نیست. همین ایران بود که نام منصوریان ها را ساخت. همین پرچم ایران بود که سال ها روی سکوی مسابقات همراه آنها بالا رفت. همین فدراسیون ها، اردوها، اعزام ها و امکانات ورزشی ایران بود که بخش مهمی از مسیر حرفه ای آنها را شکل داد. و مهم تر از همه، همین مردم بودند که برای مدال ها و موفقیت هایشان دست زدند، تشویق شان کردند و از آنها قهرمان ساختند. حالا همان مردم باید بشنوند که قهرمانانشان می خواهند بروند «جایی که قدرشان را بدانند»؟ چه کسی بیش از مردم ایران برای شما دست زد؟
اگر مقرر است مهاجرت کنید، بروید. اگر فکر می کنید در کشور دیگری فرصت بیشتری برای ورزش و زندگی حرفه ای دارید، هیچ کس نباید مانع شما شود. اما این دیگر چه مدل منت گذاشتن بر سر مردم است؟ این که سال ها از اعتبار همین نام و همین پرچم استفاده نمائیم و وقتی اختلاف و محرومیت و حاشیه پیش آمد، ناگهان بگوییم «می روم جایی که قدرم را بدانند»؟ اتفاقاً مساله همین جاست؛ ایران به شما اعتبار داد، اما اعتبار ایران را نمی توان ملک شخصی هیچ ورزشکاری دانست.
خواهران منصوریان در سالهای اخیر بیشتر از آن که با مدال و عملکرد ورزشی در مرکز توجه باشند، بارها با مصاحبه ها و حاشیه های رسانه ای خبرساز شده اند. ماجرای درگیری در فدراسیون ووشو، انتشار تصاویر دوربین های مداربسته، داستانهای متناقض و غیرواقعی از این درگیری و پرونده های انضباطی، تنها بخشی از این سلسله حواشی بوده است. حالا پس از همه این اتفاقات، باردیگر همان مسیر درحال تکرار است: جنجال، دیده شدن، مصاحبه و باردیگر جنجال. اگر هدف، دفاع از حق ورزشکار است، راهش این نیست که هر بار با یک جمله جنجالی فضای عمومی را ملتهب نماییم ولی اگر هدف فقط دیده شدن است، باید گفت این شیوه دیگر برای مردم چندان تازگی ندارد و عجیب این که این مسیر بدی را برگزیده اند؛ منت گذاشتن بر سر مردم.
دوستانی که مدام از «پرچم ایران» و «عشق به وطن» می گویند، باید بدانند وطن فقط پرچمی نیست که هنگام پیروزی روی دوش بیندازیم. وطن همان مردمی هستند که سال ها برای موفقیت شما خوشحال شدند، همان مردمی که با هزار مشکل اقتصادی و اجتماعی، مدال های شما را دنبال کردند و برایتان هورا کشیدند. نمی شود هنگام پیروزی، «ایران» را شریک افتخار خود بدانیم و هنگام اختلاف، همین ایران را مقصر تمام ناکامی ها معرفی نماییم.
اگر واقعا فکر می کنید جای دیگری بیشتر قدر شما را می داند، انتخاب با خودتان است. دنیا بزرگ است و راه ها باز. فقط یک سؤال ساده باقی می ماند: کدام کشور مقرر است بیش از کشوری که شما را به این جایگاه رساند، برای شما اعتبار و فرصت فراهم کند؟ بروید اگر انتخابتان این است؛ اما بهتر است این رفتن تبدیل به گروکشی با نام ایران و مردم ایران نشود. قهرمان حقیقی کسی است که حتی وقتی از کشورش دلخور است، برای مردمی که سال ها پشت سرش ایستاده اند، منت نمی گذارد.
شاید بد نباشد خواهران منصوریان یک مرتبه هم بدون دوربین، بدون مصاحبه و بدون جنجال، به این فکر کنند که چرا هر اختلافی در زندگی حرفه ای شان باید نهایتا به یک نمایش رسانه ای تازه تبدیل شود؟ ورزشکار را با مدال به یاد می آورند، نه با تعداد حاشیه هایی که ساخته. این که تمام زندگی خود رو مدیون این مملکت هستند دم از ایران دوستی میزنن مدعی هستن به خاطر پرچم تکان دادن در میادین منفور شدن ولی حال سر مردم منت گذاشته و تهدید به رفتن می کنند.
کجا می خواهید بروید بهتر از ایران؟ جایی که شما را از ناکجاآباد به این مکنت و جایگاه رساند و اینهمه به شما اعتبار بخشید. همانهایی که از صدقه سری ایران و پول همین ملت بزرگ شده اند و آلمان و اسپانیا می روند حالا سر همین مردم منت می گذارند و می گویند می رویم جایی که قدرمان را بدانند. چه کسی قدر شما را بیش از مردم ایران می داند؟ همه آنهائیکه رفته اند هم اکنون کجا هستند؟ کاش بروید و پشت سرتان در را هم ببندید.
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب